Als vuistregel geldt dat in verticale richting veel hogere belastingen kunnen worden toegelaten dan in zijdelingse richting. Een belangrijk aspect hierbij is in welke richting deze belastingen uitgeoefend worden. In de zitrichting vanuit het hoofd naar zitvlak toe zijn in achtbanen belastingen toegelaten van 7 G (+Gz). De daarbij horende zijdelingse belasting mag hierbij maar zeer beperkt zijn. Kritisch punt hierbij is dat dit soort hoge belastingen niet plotseling mogen optreden maar geleidelijk en zonder stoten dienen te worden opgebouwd. Zijdelingse belastingen kunnen slechter worden opgenomen door het menselijk lichaam en kunnen klachten die variëren van pijnlijke oren tot whiplash veroorzaken. De zijdelingse G-kracht hoeft daarvoor niet hoog te zijn.

Een probleem dat bij hoge belastingen optreedt is dat kleine afwijkingen in treinopbouw en baanverloop dubbel gaan meetellen in de zijdelingse richting. Het wordt bij hoge snelheden en belastingen dus steeds moeilijker om binnen de normen te blijven. Wordt een snelle achtbaan heel kort en gedrongen gebouwd dan komen er nog extra belastingen uit het snelle roteren van de wagentjes in de baan bij.

Omdat het menselijk lichaam niet meer het verschil tussen bijvoorbeeld +5 of +7Gz kan onderscheiden is het verstandig en wordt er door achtbaanfabrikanten ook naar gestreefd om de maximale verticale belasting niet boven de +5Gz te laten uitkomen. Samengevat is de beperkende factor in deze dus niet direct de belasting die een mens zou kunnen verdragen, maar een combinatie van factoren die uiteindelijk het comfort en rijplezier in een achtbaan bepalen.